Για το ξεπέρασμα της κρίσης. Κυβερνώντες και Κυβερνώμενοι

 

 

Κόμματα, Κυβερνώντες και Κυβερνώμενοι, όλοι, έχουμε ευθύνες: Για τις επιλογές μας, για τις πράξεις μας,για τις παραλείψεις μας, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό .Η ανάληψη αυτών των ευθυνών,είναι προϋπόθεση για την “κάθαρση”.

 

Καθήκον της κυβέρνησης είναι η μέγιστη ενεργοποίηση και απόδοση του μηχανισμού που διαθέτει. Δεν είναι να επιβάλλει νέους φόρους κάθε φορά που βρίσκει τα δύσκολα και να ξοδεύει ακόμη περισσότερα, για να δικαιολογεί τις αποτυχίες της.

Η δημόσια διοίκηση οφείλει να είναι το γκάζι και ο καταλύτης της εθνικής παραγωγικής μηχανής. Να ενεργοποιεί και να υποβοηθά τον ιδιωτικό τομέα. Κι όμως τις περισσότερες φορές λειτουργεί ως φρένο. Όχι μόνο δεν αποδίδει τα οφειλόμενα, αλλά με τη γραφειοκρατία και τη ραθυμία που επικρατεί, δεν αφήνει και τον ιδιωτικό τομέα να προκόψει. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ίσως εμπόδιο προόδου.

Η λαϊκή εντολή προς την κυβέρνηση δεν εκχωρείται και δεν νοείται συνδιοίκηση με άλλους, όπως το κόμμα ή ο συνδικαλισμός.

Ο συνδικαλισμός έχει προορισμό να υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων που εκπροσωπεί, χωρίς να βλάπτει άλλους. Προσχηματικές δηλώσεις ότι υπηρετεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού είναι απαράδεκτες.

Οι Έλληνες είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους, όταν κινδυνεύει η πατρίδα τους. Το απέδειξαν τρεις φορές στη νεώτερη ιστορία, το 1940, το 1941-44, το 1974. Τα τελευταία χρόνια γίναμε αγνώριστοι. Επικράτησε το συμφέρον, όχι η αλληλεγγύη. Η διεκδίκηση,εις βάρος άλλων , όχι η προσφορά. Και  όσοι έχουν πολλά, διεκδικούν να τα κρατήσουν εις βάρος αυτών που έχουν ανάγκη.

Οι Έλληνες της Κύπρου το 1974 έχασαν σχεδόν τα πάντα! Το 40% της γης τους καταπατήθηκε βάναυσα, χιλιάδες οι νεκροί και οι αγνοούμενοι, το 1/3 του πληθυσμού πρόσφυγες στην ίδια την πατρίδα τους, κι άλλοι τόσοι σχεδόν μετανάστες. Όμως, δούλεψαν σκληρά, συστηματικά, αδελφωμένα και νίκησαν στον αγώνα της ανάπτυξης. Και την τελευταία οικονομική κρίση την αντιμετώπισαν με, ενότητα , και την ξεπέρασαν. 

Το ΑΚΕΛ είναι το μεγαλύτερο κομουνιστικό κόμμα στον κόσμο (σταθερά 33%), που μετέχει με συνέπεια στη δημοκρατική ζωή της χώρας του. Όποτε ανέδειξε πρόεδρο, κυβέρνησε υπεύθυνα και αποτελεσματικά. Ως αντιπολίτευση ήταν εποικοδομητικό.

Η Κύπρος, στα 40 χρόνια που πέρασαν από την τουρκική εισβολή, ανέπτυξε ισχυρότατη οικονομία και τραπεζικό τομέα, αποτελεσματική διοίκηση και αυτοδιοίκηση, κερδοφόρους αγροτικούς συνεταιρισμούς, δυναμική εμπορική ναυτιλία, τουρισμό με αξιοζήλευτες επιδόσεις, παιδεία υψηλού επιπέδου. Παράλληλα, κατασκεύασε υποδομές σε μεγάλη έκταση, αξιοποιεί τους φυσικούς πόρους στη στεριά και τη θάλασσα, με ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα του περιβάλλοντος. Αυτά τα χρόνια δεν ακούσαμε ποτέ για απεργίες, καταλήψεις και τα τοιαύτα. Δεν είναι εκεί δημοκράτες; Δεν είναι εκεί Έλληνες; Δεν είναι εκεί κομμουνιστές; Ασφαλώς και είναι, αλλά είναι ταυτόχρονα και υπεύθυνοι. Είδαν το χάρο με τα μάτια τους και πήραν σοβαρά τη ζωή, πολίτες και πολιτικοί.

 Οι ελληνικές Κυβερνήσεις, συμφωνούν σε παρατηρήσεις και προτάσεις σαν τις προαναφερθείσες σχεδόν πάντα, όσον αφορά τις ευθύνες των άλλων κι όχι τις δικές τους. Το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης ζητά από την κυβέρνηση να κάνει εδώ και τώρα, όσα δεν έγιναν χθες που κυβερνούσαν οι δικοί τους. Τα κόμματα της αριστεράς επιμένουν στις απόψεις τους κατά τρόπο ανένδοτο και θέλουν να τις επιβάλλουν, περιφρονώντας πολλές φορές τη νομιμότητα. Και τούτο εν ονόματι της δημοκρατίας, παρόλο που αποτελούν τη μειοψηφία.

Η νοοτροπία αυτή μας έφερε στα όρια της καταστροφής. Πρέπει λοιπόν να κοπεί μαχαίρι. Ο δρόμος προς την ανόρθωση απαιτεί συνεννόηση, συμπόρευση και δημιουργική δράση. Υπάρχουν δυνάμεις με κοινό στόχο, αλλά με πορείες ασύμβατες που δεν μπορεί ποτέ να συναντηθούν. Να αναζητηθεί επειγόντως τρόπος σύγκλισης.

Υπάρχουν δυνάμεις που επιδιώκουν τη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Να απομονωθούν και να εξουδετερωθούν. Δεν δικαιούμαστε να θυσιάσουμε το μέλλον της χώρας και της δημοκρατίας, ανεχώμενοι συνεχώς τις πράξεις αυτών που δεν σέβονται τα δικαιώματα κανενός άλλου.

Αν είχαμε έγκυρες πληροφορίες για επικείμενο ισχυρότατο σεισμό, αν μαθαίναμε ότι έρχεται καταστρεπτικό τσουνάμι, αν τα ποτάμια φούσκωναν επικίνδυνα από ασταμάτητες βροχές, τι θα κάναμε; Θα κρατούσαμε τους ρυθμούς μας; Θα συνεχίζαμε τις ατέρμονες και στείρες αντιπαραθέσεις; Θα ξαπλώναμε στις παραλίες και στις καφετέριες; Οι βολεμένοι θα μάχο-
νταν να κρατήσουν τα προνόμιά τους σε βάρος των υπολοίπων; Ασφαλώς, όχι! Τα αντίθετα θα κάναμε. Τα πόδια μας θα έβγαζαν φτερά! Και τώρα, που ζώνουν τη χώρα και τους πιο αδύναμους φωτιές από παντού και κίνδυνοι ολικής καταστροφής και δυστυχίας του λαού μας, τι κάνουμε; Κάνουμε διάφορα, εν πολλοίς ακατανόητα, όχι όμως το καθήκον μας, όπως απαιτούν οι καιροί.

Μια μάνα, αγράμματη, αλλά πραγματική ηρωίδα από την Ηλεία, μας δείχνει το δρόμο του καθήκοντος. Όταν στο σπίτι της ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά, με απανωτά περάσματα μέσα από τις φλόγες, έσωσε τα 11 ανήλικα παιδιά της. Κι όταν τη ρωτούσαν αργότερα με θαυμασμό στις τηλεοράσεις, πώς τόλμησε τέτοιο κατόρθωμα, εκείνη απάντησε με τον πιο φυσικό τρόπο «έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω».

Οι πατεράδες και οι παππούδες μας έκαναν θυσίες απίστευτες, για να ελευθερώσουν τους τόπους μας και να τους παραδώσουν σε εμάς. Δεκάδες χιλιάδες νέοι μετανάστες άφησαν την ασφάλεια της Αμερικής και ήρθαν να πολεμήσουν εθελοντικά για την απελευθέρωση της Ηπείρου, Μακεδονίας, Θράκης και των νησιών μας. Άλλοι αγωνίσθηκαν στην Αλβανία και στην Εθνική Αντίσταση.

Εμείς θα μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τα παιδιά και εγγόνια μας και να τους λέμε «κάναμε κι εμείς το καθήκον μας;» 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s